براى برداشتن عصا نزد آنها آمدند ، امّا عصا به مقابله با آن دو ساحر پرداخت و نتوانستند آن را بردارند ، پس از آن روز زينت يا روز عيد و بازار را براى مقابله با موسى موعد قرار دادند . ( ابن عباس ) مىگويد : آن روز روز دهم محرم ( عاشورا ) بوده است كه در آن سال با روز شنبه اوّل فروردين ( نوروز ) نيز مطابقت داشته و در آن روز مردم از تمام آفاق در اسكندريه جمع شدند ، وقتى همه مردم اجتماع كردند و جادوگران آماده شدند ، موسى در حالى كه به عصاى خود تكيه زده بود در كنار هارون وارد مجلس شد و به ساحران گفت : واى بر شما ، به خداوند افتراء و دروغ نبنديد ، چون عذاب دردناكى شما را فرا خواهد گرفت ، وقتى ساحران اين مطلب را شنيدند به يك ديگر گفتند : اين كلام سخن يك ساحر نيست ، امّا گفتند : امروز در مقابله با تو سحر و جادويى ارائه مىكنيم كه هرگز نظير آن را نديده‌اى ، آنگاه عصاها و طنابهاى خود را كه شصت شتر آنها را حمل مىكردند پيش آوردند و موسى به آنها گفت : شما شروع كنيد ، آنها عصاها و ريسمانهاى خود را انداختند و ناگهان همهء آن وسايل به مارهايى به بزرگى يك كوه تبديل شدند ، و همهء صحرا را پر كردند و بعضى بر پشت بعض ديگر سوار شده و به حركت در آمدند ، در اين لحظه موسى در نفس خود احساس ترس و وحشت كرد و با خود گفت : به خدا قسم اگر اين عصاها در دست اينها باشد به مارهايى مبدّل خواهد شد كه عصاى من نمىتواند با آنها مقابله كند . امّا خداى عزّ و جلّ به او وحى نمود : نترس همانا تو برتر از آنهايى ، آنچه را بدست دارى بيانداز ، همهء سحر آنها را مىبلعد ، چون آنچه آنها انجام مىدهند فقط سحر و جادوست و جادوگران رستگار نمىشوند ، پس موسى عصاى خود را انداخت و ناگهان به اژدهايى عظيم الجثه تبديل شد كه رنگى سياه داشت و بر چهار پا ايستاد و چشم همه را خيره كرد و آنچنان خشمگين بود كه همه از ترس ميخكوب شدند ، طول آن از يك شتر قوى و گردن دراز بلندتر بود و دمى داشت كه از فراز ديوار شهر عبور مىكرد و سرش از طرف ديگر ، و با دمش به هر چيزى كه ضربه مىزد آن را مىشكست و نابود مىساخت تا آنجا كه صخره‌ها و ديوار خانه‌ها را ويران نمود و به آتش كشيد ، از دو سوراخ بينى او آتش مسموم‌كننده‌اى بيرون مىزد و بر روى فرق سرش موهايى مانند نيزه داشت .